20 فوریه 2020
فوریه 20, 2020

والدین الگوی فرزندان هستند

0 دیدگاه

والدین الگوی فرزندان هستند

والدين بخشى از زندگى فرزندان را تشكيل مى‏ دهند و همواره به عنوان الگويى براى آنان محسوب مى‏ شوند. تقليد كودكان از والدين امرى انتخابى نيست، زيرا ماهيت انسان به گونه‏ اى است كه به طور طبيعى به اين سو قدم بر مى ‏دارد.


آیا تا به حال توجه کرده‌اید که وقتی بزرگ شده‌اید بسیاری از خصوصیات، عادت‌ها و عقاید والدینتان را دارید. خوب علتش این است که والدین شما، اولین و مهم‌ترین الگویتان بوده‌اند و اکنون شما برای فرزندانتان مهم‌ترین الگو هستید.

سرمشق قرار دادن والدین بخش طبیعی است؛ از اینکه چگونه فرزندان رشد و پیشرفت می‌کنند. شاید خودتان از پیام‌های نامحسوسی که به فرزندتان ارسال می‌کنید خبر ندارید. به همین دلیل است که والدین مضطرب، فرزندانی مضطرب و والدین مثبت،کودکانی با اعتمادبه‌نفس بالا تربیت می‌کنند.

والدين خوب، حقيقتا الگوهاى مثبت و سازنده ‏اى هستند ولى آيا اين موضوع، بدان معناست كه همواره والدين، كارها را به درستى انجام مى‏ دهند و هر چه مى‏ گويند حقيقت دارد؟ جواب اين سؤال منفى است. انسان به گونه‏ اى آفريده شده كه از نقص و خطا و اشتباه مبرا نيست ولى به هر جهت خصوصياتى ويژه و اساسى در او نهاده شده است كه مى‏ تواند به عنوان سرمشق و الگو، در نظر گرفته شود. در اين جا ما به طور اختصار، نمونه ‏هايى از اين ويژگى‏ ها را مطرح مى ‏كنيم:

انسان بودن
بى ‏عيب و نقص بودن، ايده‏ اى است كه هرگز عملى نمى‏ شود و نابجا است. انسان‏ها همواره بايد وجود نقص را در خود و ديگران پذيرا باشند و با ميل و رغبت، خطاهاى خود را بپذيرند و در جاى مناسب عذر خواهى كنند، مسئوليت اشتباهات خود را به عهده بگيرند و اگر صدمه‏ اى به ديگران وارد ساخته اند درصدد اصلاح آن برآيند. همچنين همه بايد توانايى بخشش را در خود پرورش دهند و خطاهاى ديگران را ببخشند خصوصا اگر كودكان مرتكب اين خطاها شده باشند.

مسئوليت پذير بودن
ما بايد وظايف خود را در قبال خانواده و اجتماع به درستى انجام دهيم، به قول‏هاى خود وفا كنيم و هرگز قولى ندهيم كه نمى ‏توانيم آن را به انجام رسانيم، همچنين بيش از توانايى خود، مسئوليتى را پذيرا نباشيم. ما والدين بايد از لحاظ جسمى و روحى، نيازهاى فرزندان را برطرف كنيم و با حضور خود، توجه كافى را به آنان معطوف بداريم.

صادق بودن
كودكان صداقت و درستى را تشخيص داده و مورد احترام قرار مى‏ دهند و بيشتر آنان قادرند كه ريا و دورويى را بر ملا كنند. دورويى عملى است كه اعتماد و احترام را از بين مى ‏برد. اگر تمايل داريم كه فرزندانمان با ما صادق باشند هرگز نبايد رفتار دورويانه و غير مسئولانه از خود بروز دهيم و يا درصدد پنهان كردن آن برآييم. اگر مى‏ خواهيم كودكان با ما روراست باشند و احساسات خود را به روشنى بازگو كنند، ما نيز بايد با آنها صادق باشيم. والدين بايد همواره خواسته‏ هاى خود را به روشنى براى فرزندان بازگو كنند تا آنها بيشتر متوجه انتظارات پدر و مادر گردند و بتوانند نيازهاى خود را ابراز دارند. همچنين پدر و مادر نبايد پشت سر كسى و خصوصا اعضاى خانواده، صحبتى كنند.

با ملاحظه و مهربان بودن
گوش شنواى خوبى براى ديگران باشيم، حتى اگر آن فرد، کودک 5 ساله باشد. اگر ما خواستار احترام از سوى فرزندان هستيم، خود نيز بايد محترمانه با آنها رفتار كنيم. هرگز نبايد ديگران را مورد انتقاد و تحقير قرار دهيم خصوصا اگر فرزندمان باشد زيرا اين عمل سبب مى ‏شود كه او مسئوليت‏ پذيرى را فرا نگيرد و به جاى آن انتقاد كردن در مورد ديگران را بياموزد و همچنین خود را به خاطر اشتباهاتش، محكوم كند. لقب و صفت منفى براى كسى در نظر نگيريم (حتى به شوخى) زيرا اين عمل قلب او را جريحه ‏دار مى ‏كند و سال‏ها در ذهنش باقى مى‏ ماند. خشونت و اجبار را در زندگى به كار نبنديم زيرا فرزندان نيز اين گونه عمل خواهند كرد.